24 października 2011 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (do pobrania tutaj). Ustawa implementuje dyrektywę 2007/64/WE o usługach płatniczych na rynku wewnętrznym. 

Podmioty objęte nowymi przepisami

Ustawa stanowi kompleksowe uregulowanie usług pośrednictwa finansowego w przekazywaniu środków pieniężnych. Obejmuje co do zasady wszystkich dostawców takich usług: banki, wydawców kart, agentów rozliczeniowych, podmioty przyjmujące opłaty za rachunki, podmioty oferujące krajowe i zagraniczne przekazy pieniężne, integratorów płatności internetowych. Dla banków ustawa oznacza konieczność dostosowania do nowych przepisów treści umów i regulaminów oraz zasad prowadzenia rachunków, kart płatniczych, bankowości elektronicznej, rozliczeń pieniężnych, częściowo lokat i pożyczek. Dostawcy inni niż banki są zobligowani dodatkowo uzyskać właściwe zezwolenie lub wpis do rejestru Komisji Nadzoru Finansowego.

Nowe instytucje rynku finansowego

Ustawa wprowadza nowe instytucje rynku finansowego. Najważniejszą nową kategorią są instytucje płatnicze. Podmioty te na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego mogą oferować wszystkie usługi płatnicze, w tym także usługi zarezerwowane dotychczas dla banków (m.in. prowadzenie rachunków, realizacja przelewów lub poleceń zapłaty, nie obejmuje to przyjmowania depozytów). Zezwolenie takie muszą uzyskać między innymi wszyscy wydawcy kart, agenci rozliczeniowi, integratorzy płatności internetowych, operatorzy płatności mobilnych, podmioty oferujący przekazy pieniężne i umożliwiający opłacanie rachunków (chyba, że oferują usługi wyłączone z zakresu ustawy, m.in. transakcje czysto gotówkowe, tzw. cash back, płatności mobilne za produkty i treści cyfrowe, transakcje instrumentami płatniczymi o ograniczonym zakresie zastosowania, wypłaty z niezależnych bankomatów). Warunkiem uzyskania zezwolenia jest posiadanie odpowiedniego kapitału założycielskiego (od EUR 20 000 w przypadku najprostszych usług przekazu pieniężnego do PLN 600 000 przy najbardziej skomplikowanych ), funduszy własnych adekwatnych do skali działalności, zapewnienie doświadczonej i kompetentnej kadry zarządczej, właściwego zarządzania ryzykiem i przeciwdziałania praniu pieniędzy, zabezpieczenia środków użytkowników przez polisę, gwarancję bankową lub bezpieczne inwestycje. Instytucja płatnicza może świadczyć swoje usługi w dowolnym kraju Europejskiego Obszaru Gospodarczego (kraje UE oraz Norwegia, Lichtenstein, Islandia) bez konieczności ubiegania się o lokalne zezwolenia.

Drugą nową instytucją rynku finansowego jest biuro usług płatniczych. Biuro może oferować wyłącznie usługi przekazów pieniężnych i płatności za rachunki o łącznym wolumenie transakcji niewiększym niż EUR 500 000 miesięcznie i wyłącznie w Polsce. W zamian za to, działalność tę można rozpocząć po prostym wpisie do rejestru Komisji Nadzoru Finansowego. Biura są obowiązane zabezpieczać środki użytkowników przez polisę lub gwarancję bankową oraz stosować narzędzia przeciwdziałania praniu pieniędzy.